9 Yaşındaki Oğlunu Lenfomadan Kaybeden Ebru Şallı, Anneler Günü'nde Yaşadığı Zor Dönemleri Ayşe Arman'a Anlattı!

-
Abone ol

Çok büyük acı, çok! Yaşadıkları kolay değilmiş hiç... 😔

Kaynak: https://www.armanayse.com/ebru-salli-mez...

Oğlunun vefatıyla zor günler geçiren Ebru Şallı, Anneler Günü'nde Ayşe Arman'a verdiği röportajla hiç bilmediğimiz yönünü, olayların nasıl geliştiğini tek tek anlattı.

Biz de sizler için dikkat çeken yerlerini derledik...

"Başın sağ olsun Ebru’cum. Evlat acısı, yeryüzündeki en büyük acılardan biri. Sen, bu büyük acıyla nasıl başa çıkıyorsun?"

"Çıkıyor muyum bilmiyorum ki. Böyle bir şey mümkün mü, onu da bilmiyorum. Hayatta hep güçlü durmaya çalıştım, küçüklükten beri güçlü bir yapım var. Ama bu, başka bir şeymiş… Hiçbir acıya benzemiyormuş! Bitiyorsun! Üstelik daha çok başındayım her şeyin. Bugün 22. gün. Hayatta olmadığını, nefes almadığını, bana, “Güzel annem” diyemeyeceğini, o tatlı gözleriyle derin derin bakamayacağını kabul edemiyorum. Ben Ponçik’le yaşıyorum hala…"

"Hala hastanede gibi mi geliyor?"

"Evet. Biz iki yıl çektik bu hastalığı, hastanede yaşıyor gibiydik. Son üç ayımız kötüydü. Ama hastane sürecinde çok güzel günlerimiz de oldu. Şimdi de sanki hala orada, sanki gidip görebilirim… Oysa Ponçik, Zekeriyaköy’de bir mezarlıkta… Toprağın altında… Mezar taşında, 10 yaşındaki oğlumun adını gördüğümde inanamıyorum… 10 yaş nedir ki?! Küçücüktü daha… Daha önünde yaşayacağı bir hayat vardı… Doyamadım oğluma… Hiçbirimiz doyamadık… (Ağlıyor) Sık sık gidiyorum yanına. Sohbet ediyorum. Sanki beni duyuyor gibi geliyor. Allah’tan yemyeşil bir yer, kuşlar ötüyor filan, mezarlığın güzeli olmaz ama burası, küçük bir çocuğu korkutmayacak bir yer. Ponçiğimin enerjisi çok güzeldi, mezarlığının enerjisi de öyle. İşte orada dua ederken, “Evet ya, gitti!” diyorum. Artık hastanede ve hayatta olmadığını ancak mezarlıktayken idrak edebiliyorum… Ama normal di mi? Çok yeni daha. Kafam gidip geliyor. Durup dururken ağlamaya başlıyorum mesela. Kabullenme sürecindeyim belki de. Gerçi 2 yıldır acı çekiyordum. Yansıtmamaya çalışsam da gerçek bu…"

"Neden yansıtmamaya çalışıyordun?"

"Öyle işte. Çünkü bana ihtiyacı olanlar vardı. Benim iki oğlum var. Beren’in de bana ihtiyacı vardı. Ama en çok Poncik’in. O, çok zor bir hastalıkla mücadele ederken, ben aşırı duygusal anne olamazdım. Bu süreçte öyle paylaşımlar da yapmadım. Acımı, korkumu, endişemi, duygularımı kendime sakladım. Bir de tabii iyileşeceğine o kadar inanmıştım ki, geriye dönüp bu yıllara baktığında, üzülsün de istemedim. Biz anne- oğul aşacaktık. Sürekli kendimden bahsediyor gibi olmayayım, iki yıl bütün aile birlikte mücadele ettik biz. Ama olmadı. Elimizden kaydı gitti…"

"Hissettiğim acı, işte o ateş topu… Birileri, içime atmış gibi."

"Üzerinde alevler olan bir top. Oradan oraya çarpıyor içimde. Dönüyor dönüyor, tüm vücudumu sarıyor. Sonra kora dönüyor, o koru da hissediyorum. “Bitti mi yoksa?” derken, yangın tekrar başlıyor. İlacın ya da herhangi bir şeyin fayda edeceğini düşünmüyorum. Belki mental olarak bir süre edecektir. Ama sürekli ilaçla da yaşanmaz. Yapacak bir şey yok, ateş düştüğü yeri yakıyor. Ömür boyu da yakacak."

"Uyuyamıyorum..."

"Biraz dalmışsam, dudaklarımda belli belirsiz bir gülümseme oluyor… Birkaç saniyeliğine… Çünkü Ponçik, hayatta gibi geliyor… Sonra, onu son gördüğüm an beliriyor zihnimde. (Ağlıyor)… Cansız bedenine son sarılışım. O melek yüzüyle huzur içinde uyurkenki hali, hiç gitmiyor gözümün önünden… Ben artık uyuyamıyorum, beynim uyumayı reddediyor. Vücudum yorgunluktan iflas edip uyumak istese de beyin direniyor, uyumuyor. İlaçla uyuyabilmek istiyorum ve dua ediyorum 'N’olur oğlumu rüyamda görebileyim' diye."

"Nasıl bir çocuktu?"

"Çok başka bir ruhtu. Bilge bir çocuktu. Herkese bir şeyler öğretti, ailede. Bana çok düşkündü, ben de ona. Beren’le olduğu gibi onunla da özel bir bağ vardı aramızda. Ponçik, galiba benim en yakın arkadaşımdı. O yüzden 'yarım' hissediyorum şu anda kendimi. Birbirimizin yansıması gibiydik biz. Tabii ki herkes düşkündür çocuklarına ama amansız bir hastalıkla mücadele ederken, 7/24 yanında oluyorsunuz. İkimiz ortak oda kullanıyorduk. Çünkü gece bakımı vardı. Alması gereken ilaçlar vardı. Hem annesi hem hemşiresi hem sırdaşı hem arkadaşıydım. Bana ilişkimle ilgili tüyo bile veriyordu, 'Şöyle yap, böyle yap!' diyordu. Matrak, hayat dolu, dünya tatlısı bir çocuktu. Şefkatli, sevecen. Bir gün bile bana sormadı, 'Ben ne zaman iyileşeceğim? Ne zaman diğer çocukları gibi okula gideceğim?' diye. 'Ben neden bu hastalığa yakalandım?' diye isyan etmedi. Çünkü üzmek istemedi, kimseyi. Hele beni… Asla! Gözümün içine bakardı bir mutsuzluğum var mı diye. Ben de onu üzmek istemezdim. Hastanede aşağı iner, tuvalette ağlayıp ağlayıp, sonra yüzümü toparlayıp, öyle çıkardım odasına ve gücümü toplayıp, 'Hadi şimdi Monopoly oynayalım!' derdim. Ama hisleri kuvvetli bir çocuktu. Biz, birbirimizin içini okurduk. Şu anda da saçma belki ama 'Üşüyor mu, aç mı?' diye düşünüyorum. Tabii ki makul bir açıklaması yok ama, 'Beni çok özler, o bensiz ne yapar ki?' diyorum. Ben ilaçlarını filan verirken, gözlerimin içine bakardı, o kadar güvenirdi bana. Şimdi tabi düşünmeden edemiyorum: 'Korkuyor mu? Üşüyor mu? Karanlıkta mı? Aydınlıkta mı? Nerede?' O yüzden, 'Ponçik benimlesin!' yazdım o gün. 'Nerede olduğunun hiçbir önemi yok. Annen seni bırakmayacak, hep yanında…'"

Bir kez daha başın sağ olsun sevgili Ebru Şallı...

Yaşadıkları çok zor... Acısı tarifsiz!

Anneler Günü'n de kutlu olsun...

Röportajın devamı yarın gelecek, bugünkünün tamamına buradan ulaşabilirsiniz.

BU İÇERİĞE EMOJİYLE TEPKİ VER!
Helal olsun!
Hoş değil!
Yerim!
Çok acı...
Yok artık!
Çok iyi!
Kızgın!

ONEDİO ÜYELERİ NE DİYOR?

Yorum Yazın
belde-koseoglu

bu kadına herkes laf etti. özel hayatında ne yasadığı onu ilgilendirir ancak bunu bir çocuga kesmek ve resmen bununla mutlu olmaz insanların ne kadar kötü olduğunu gösteriyor. Allah yardımcısı olsun dünyanın en büyük acısı Allah bunu unutturacak acı vermesin yardımcısı olsun

merve-yildiz24

ilk okuduğum andan beri etkisindeyim. Allah sabırlar versin...

eylem-yildirim2

bir anne olarak yerine koyamıyorum bile kendimi :( Rabbim yardımcın olsun evladın seni cennette bekliyor olacak inşallah :(

lona

Ne diyeyim Rabbim kimseye evlat acısı yaşatmasın en acı şey evlat acısıdır derler kendi canından kendi kanından biri sonuçta anne olmayan anlayamaz zaten Ebru Şallı'yı benim de var bir çocuğu bu haberi her gördüğüm de aklıma o geliyor kendimi yerine koyuyorum da nasıl katlanabilirim diyorum

arsenic

Okurken ağladım. Çok büyük bir acı. Allah sabır versin, diğer evladına uzun ömür versin.

Görüş Bildir